hayatberbat.com

Saat yedi buçuğuydu güzün
Ve ben bekliyordum
Kimi beklediğim önemli değil.
Günler, saatler, dakikalar
Bıktılar benle olmaktan
Çekip gittiler azar azar
Kaldım ortada, tek başıma

Kala kala kumla kaldım
Günlerin kumuyla, suyla
Bir haftanın artıklarıyla kaldım
Vurulmuş ve hüzünlü

Öyle kimsesiz kaldım ki
Öyle bomboş
Yapraklar ağladılar bana
Sonra, tıpkı bir gözyaşı gibi
Düştüler son yapraklar
Ne önceleri, ne de sonra
Hiç böyle yalnız kalmamıştım
Bu kadar
Ve kimi beklerken olmuştu
Hiç mi hiç hatırlamam.

Saçma ama bu böyle
Bir çırpıda oldu bunlar
Apansız bir yalnızlık
Belirip yolda kaybolan
Ve ansızın kendi gölgesi gibi
Sonsuz bayrağına doğru koşan.

Çekip gittim, durmadım
Bu çılgın sokağın kıyısından
Usul usul, basarak ayak uçlarıma
Sanki geceden kaçıyor gibiydim
Ya da karanlık, kükreyen taşlardan

Bu anlattıklarım hiçbir şey değil
Ama başıma geldi bütün bunlar
Birini beklerken, bilmediğim
Bir zamanlar.

Pablo Neruda

Yarın gece gideceğim bu kentten
Bir ırmağa yolcuyum sular çekiyor beni
Yüreğimden başka taşıyacak yüküm yok
Sayılmazsa göğsümden düşen kuş ölüleri

Sözüm yok işte yüzüm işte akşam
Sesimde anıların sessizliği

İçimde acıyla yürüyorum yolları
Çoktandır yolumu ayırdığım bu kentten
Yorulsam da bir daha binmem o trenlere
Kimse karşılamasın istasyonlarda beni

Kuşsuz bir kent gizli uzayan saçlarımda
Aşktan ve anılardan bir avuç külüm şimdi
Ardımda usulca akan küçücük sular
Bir onlar uğurluyor varacağım ırmağa

Sözüm yok işte yüzüm işte akşam
Sesimde anıların sessizliği

Sonunda bir soru gibi kaldım yine kendimle
Kentin kırık aynasında eksildikçe düşlerim
Söyle benim ömrüm bu kente uğradı mı
Sahi ben hiç ömrümü kendime yaşadım mı?

Haydar Ergülen

Düştü elleri içimdeki boşluğa
Su titredi yaprak oynadı dalında
Kesti elimi yüzündeki kirpiği
Kalbimde bir çiçek açtı yine
Bir rüya olmalı gördüğüm, gördüğüm bir rüya olmalı
Belki de belki de hiç uyanmamalı
Sonbahar sonbahar olmalı sebebi sebebi sonbahar
Sonbahar sonbahar korkmuyorum hiç
Başla hadi sar karanlığınla beni al ellerine hadi
Sar bir kere sar bir kere
Başla hadi vur yalnızlığınla beni yerden yere yerden yere hadi
Vur bir kere vur bir kere
Başla yıka yağmurlarında beni ıslat yine ıslat yine hadi at
Kaybet kaldırımlarında beni
Yürüt yine üşüt yine hadi korkmuyorum korkmuyorum

Cem Adrian

Nasıl aşık oldum onu bir çözemedim
Gözlerimden gitmiyor o tatlı gözlerin
Bir yıl olsun üç yıl olsun yine beklerim
Sensiz geçen günlerime lanet ederim

Seni özlemle bekliyor yaralı kalbim
Sesini duyunca olur dünyalar benim
Ne yaptıysam ne ettiysem vazgeçemedim
Sensiz geçen günlerime lanet ederim.

Dünyada bir tek insana inanmıştım. o kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. ona kızgın değildim. ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. ama bir kere kırılmıştım. hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. sonra, aradan seneler geçtiği halde, nasıl hâlâ ona bağlı olduğumu gördükçe, ruhumda daha büyük bir infial duyuyordum.

—————————————————-

…yaşamak, tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek, hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini seyrederek yaşamak; herkesden daha çok, daha kuvvetli yaşadığını, bir ana bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak. ve bilhassa bütün bunları anlatacak bir insanın mevcut olduğunu düşünerek, onu bekleyerek yaşamak.

dünyada bundan daha ferah verici bir şey olabilir miydi?

Sabahattin Ali

Hatırlıyor musun kim olduğunu?
Hala hissedebiliyor musun?
Ne zamandır farkında mısın yokluğunun?
Araşan bulur musun kaybolduğun yerleri?
Gündüzün geçtiğini farketmedin bile
Anılar sinemasından bir bilet almışsın bu gece
Ömrün küsmek ve pişmanlıkla geçip gidiyor
Hala aynı soruyu soruyorsun kendine
Bazen kendi gölgene basar sendelersin ıssız sokaklarda
Bir karayel eser üşütür yalnızlığını yüzüne vurur
Çıkar gelir pişmanlıklar en zayıf anında boğazında yıllanır bir düğüm
Umrunda mı zamanın senin küskünlüğün
İçin öyle sıkılır kimse bilmez neyin var sen bile
Olup bitenleri seyredersin öylece
Yalnızsındır kalabalıklar içinde kim daha iyi bilir ki
Bir ses vardır çözer herşeyi yasaktır duyamazsın… bazen…

Nev - Bazen

Bebektim, gözlerimi açmayı öğrendim. Çocuk oldum ayağa kalkmayı.

Ağlamayı öğrendim sonra ve konuşmayı…

Bisiklete binmeyi öğrendim sonra ve ellerimi bırakmayı.

Sonra top oynamayı öğrendim ve gol atmayı.

Okula gitmem gerektiğini öğrendim ve alfabeyi ezberlemeyi. Dersleri yapmayı ve sınıfımı geçmeyi öğrendim.

Sonra; SENİ öğrendim. Aşık olmayı! Tutkuyu öğrendim sende! Tutuklu kalmayı!

Bir bedende tekken, iki olmayı ve İki çift gözün konuşabildiğini öğrendim!

Beni sevdiğini söylediğini öğrendim ve severken kaybetmeyi!

Uçarken yükseklerde düşmeyi öğrendim! Sonra düşüp kalkmayı… Yola devam etmeyi…

Savaşmam gerektiğini öğrendim sonra ve herşeye rağmen dik durmayı!

Büyüdüğümü öğrendim çok sonraları ve olgunlaştığımı, artık durulduğumu öğrendim.

Sonra yılların seni eskitemediğini öğrendim ve içimde en derin de saklı kaldığını!

Yüreğimin kilitlerini kırdığını zırhlarını deldiğini öğrendim yıllar sonra!

Hayatta herşeyin olabileceğini öğrendim hayattan! Ve sensiz yarım kalmayı…

Bu kadar çok şey öğreten hayatın; Sensiz yaşamayı öğretmeyip, ATLADIĞINI öğrendim!

Söylesene ; Şimdi burada ben miyim , yoksa HAYAT mı suçlu ?

Ölümbaz öpüşler kusuyorum! Kendimi suç üstü yakalıyorum! Boş ve kırık şişelere takıyorum alabildiğime gözlerimi…

Soğuk gecelerde ısıtıyorum bulduğum tüm fahişeler ile yatağımı! Senin ten kokunu arıyorum tüm insansı suretlerde!

Korkuyorum geceleri soğumuş buz tutmuş bedenimden!

Dur öyle! Gelme üstüme! Yaralarımdan fışkıran kanlar sürülmesin senin üstüne!

Gözlerime çalıyorum senden düşleri! Hiç kurumayan kafama basıyorum yastığımı!

Katile dönmüş beynimde bitiriyorum seni! Ellerimde kurutuyorum verdiğin gülleri! Kanlı ellerim bayram ediyor daha çok!…

Sonra… Sonra içimde ki bir limana yanaşıyorum! Sensizlik ve sessizliğin hüküm sürdüğü bir limana! Demir atıyorum o limana… Sessiz ve derinden! Atıyorum tüm yükümü!…

Sonra;

sonrası nedir bilir misin? tufan mı? kıyamet mi? ateş niçin? ne ben varım senin için bu dünyada, ne de sen yaşıyorsun artık benim için!

Sen yağmurlu günlere yakışırsın
Yollar çeker uzak dağlar çeker uzak evler
Islanan yapraklar gibi yüzün ışır
Işırsa beni unutma

Alır yürür sıcak mavisi gökyüzünün
Kuşlar döner uzun yağmurlardan sonra bir gün
Bir yer sızlar yanar içimde büsbütün
Her şeye rağmen ellerin üşür
Üşürse beni unutma

Yeni dostlar yeni rüzgârlar gelir geçer
Yosun muydum kaya mıydım nasıl unuttular
Kahredersin başın önüne düşer
Düşerse beni unutma.

Gülten Akın

Yazmaya başlıyacağım her kelimenin başında vazgeçiyorum
korkuyorum belki de kelimelerin ruhumu kanatmasından yıllar sonra…
Senden kalan izler hep yüreğimde ruhumda olacak
Allah a yalvarmak olacak;
acımı al götür,
çıkar içimden bu belirsizliği ve akan kanı durdur..
Yürümeye takatim yok
Sürükleme beni yolunda
Arkama bakmak acı veriyor
Öyle bir yerindeyim ki yaşadığım hayat hep başa sarıyor ruhumu
Karmakarışık olmuş her şey
Ben,ben kendimi bile anlayamadığım şu zamanlarda
Ne yapmam gerektiğini hangi yola nasıl devam etmem gerektiğini bilmezken ..
Sen yolumdasın sevgili
Yolumun tam ortasın da
Işıksız karanlık ve sessiz
Bütün bencilliğinle beklemektesin…
Peki ben
Geçmişte yaptığım iyiliklerin,geleceğime yansıttığı ışığın sonundayım
Söyle yolumu nasıl bulacağım.
Ne bir el
Ne bir nefes
Ne de bir sen…
Beklemektesin sevgili
Ama neyi…
Bilmem bu kaçıncı yolumu kaybediş noktası
Bilmediğim yerlere kaçıncı gidişim
Kaçıncı elini tutuşum tekrar tekrar güvenipte kayboluşum
Nerdesin
Suretin nerde
Karanlık içindesin sevgili
Beklemektesin
Neyi..
Güneş batalı çok oldu
Zindan oldu dünya
Bakışlarım kayboldu sonsuzlukta
Hani ellerin
Söz veripte esirgediğin yüreğin
Nerde..
Oysa hak ettiklerimi yaşıyorum sana göre
Ya sen
Hakettiklerini değil haketmediklerini bile yaşayamıyorsun…
Güvendiğim sendin
Sesinden,yüreğinden,ellerinden emin olduğum
Nerdesin….

Nehir Lal